Specials

Prachtige film over 'De basis van Dirk Kuijt'

Dirk Kuijt heeft niet alleen sterke longen, maar ook een groot hart. De TV West-documentaire 'De Basis van Dirk Kuijt' laat dat in al zijn facetten zien. Een prachtige blik in het sociaal bewogen leven van de spits van Liverpool en Oranje.

Dirk Kuijt is bezig aan zijn zesde seizoen voor Liverpool in de Premier League. In het land dat claimt het voetbal te hebben uitgevonden is Kuijt een grootheid. Maar zijn afkomst is hij niet vergeten en zal hij ook nooit vergeten. Kuijt is en blijft de gewone jongen uit Katwijk, die vindt dat hij zijn succes te danken heeft aan de maatschappij. Om die reden richtte hij al jaren geleden de Dirk Kuyt Foundation op, om mensen met een beperking aan het sporten te krijgen.

Sportjournalist Erik Kooyman zocht Dirk Kuijt op in Liverpool en maakte de documentaire ‘De basis van Dirk Kuyt'. Over het leven van die gewone jongen uit Katwijk in Engeland en over zijn inzet voor de Dirk Kuyt Foundation.

Voor de reportage, volg onderstaande link:

'Deze winterstop onderbreekt onze flow'

,,Ik vind het jammer dat de competitie in Zuid-Afrika nu stilligt. En ook zo lang. Op 22 december speelden we met Mamelodi Sundowns onze laatste wedstrijd. De tweede helft van het seizoen begint pas weer op 15 februari... Dat is bijna twee maanden. Ik heb de spelers drie weken vakantie gegeven, maar ideaal is het allemaal niet in een lopend seizoen. De Afrika Cup gaat hier wat dat betreft boven alles.

We zaten met Sundowns juist in een mooie flow. Na vijftien wedstrijden heeft dat erin geresulteerd dat we bovenaan staan in de competitie, met drie punten voorsprong op Supersport United en Kaizer Chiefs. We waren op een gegeven moment zelfs zeven wedstrijden op rij ongeslagen. Begin december werd die reeks onderbroken toen we thuis van Kaizer Chiefs verloren. Hun keeper werd uitgeroepen tot man van de wedstrijd. En terecht. Wat die jongen in die wedstrijd uit zijn doel heeft staan ranselen was onvoorstelbaar. We hadden 78% balbezit, een vol stadion met 42.000 supporters achter ons en de drang naar voren. Maar wat we ook probeerden, hoe we het ook probeerden, de keeper van de Chiefs was die dag onverslaanbaar. Dat was een domper voor ons.

De laatste twee wedstrijden voor de winterstop wonnen we weer. Twee keer uit. Bij directe concurrent Supersport United met 1-3 en tegen Free State Stars met 0-2. Mede dankzij het gelijke spel van Kaizer Chiefs op de laatste speeldag voor de kerst werden we lijstaanvoerder. Voelt lekker, kan ik zeggen, om zo die wintersop in te gaan. Hoewel ik liever door had gespeeld. Nu moet je maar afwachten hoe iedereen terugkeert uit die winterstop.

Ik ben hier samen met Jan Derks vanaf de eerste dag aan de slag gegaan om het Nederlandse systeem in te brengen. Omschrijf het als aanvallend voetbal, 4-3-3. Dat was enorm wennen voor de selectie. Ze waren hier gewoon om zich na een voorsprong massaal in de verdediging terug te trekken. Nu kreeg de ploeg opdracht om juist in die situaties vooruit te verdedigen. Dat is niet aan iedere speler besteed. Vandaar ook dat ik in de voorbereiding op dit seizoen alle spelers met eigen ogen aan het werk wilde zien, dus ook de jongens die al waren verhuurd aan andere clubs. Het gevolg was dat ik met een groep van 35 spelers, inclusief drie keepers, ben begonnen. Veel te veel natuurlijk, maar het bood me wel de kans op elke speler zelf in actie te zien in dit nieuwe spelsysteem.

In de vijf weken voorbereiding zag je het begrip voor het nieuwe denken en handelen langzaam groeien. In de wedstrijden ging dat overigens wel met vallen en opstaan. Het hinken op twee gedachten:  ‘We staan nu voor, dus waarom zouden we nog aanvallen?' Dat nekte ons in de eerste twee bekerwedstrijden tegen Orlando Pirates. Twaalf minuten voor tijd stonden we nog met 1-2 voor, om uiteindelijk met 3-2 te verliezen. Voor de Telkom-beker, we hebben in Zuid-Afrika nogal wat verschillende bekertoernooien, gingen we met 3-0 onderuit tegen Moroka Swallows.

Veel invloed op de uitslagen in de competitie had het overigens niet. Na de laatste bekernederlaag wonnen we met 5-1 van Black Leopards. Daarmee hadden de ervaringen in de beker dus hun nut bewezen. De ploeg raakt gewend aan het Nederlandse systeem en voelt zich er ook steeds prettiger bij. En ook al was er even die domper tussendoor met de nederlaag tegen Kaizer Chiefs, ze pakken de draad daarna gewoon weer op. Dat beschouw ik ook als onderdeel van de Nederlandse school.

De media hier zijn enthousiast over de prestaties van Mamelodi Sundowns. Maar niet zo zeer over de Nederlandse trainer. In hun ogen heb ik er verkeerd aan gedaan om geen spelers af te staan voor een serie vriendschappelijke wedstrijden van de nationale ploeg van Zuid-Afrika. Ik heb dat inderdaad geweigerd. De bond was van plan om deze maand drie oefeninterlands te spelen. Dat hadden ze buiten de officiële data gepland, die hiervoor door de FIFA zijn aangewezen.

Maar ik gunde mijn spelers ook even een rustperiode. Voetballen in dit land betekent al veel wedstrijden spelen, veel trainen en veel reizen. Om ze dan tussendoor ook nog voor drie interlands af te staan aan een trainingskamp van de bond leek mij geen goede optie. Dat moet ik nu bekopen in sommige media. En ik niet alleen, maar ook de buitenlandse trainers van Orlando Pirates en Golden Arrows. Zij weigerden ook hun spelers vrij te geven voor deze oefentrip. Nu hebben de buitenlandse coaches het gedaan. Tja.

Misschien is het ook een manier om de aandacht wat af te leiden van het missen van de Afrika Cup. De nationale ploeg dacht in de laatste wedstrijd tegen Sierra Leone voldoende te hebben aan een gelijkspel om zich te kwalificeren. Er werd ook gelijkgespeeld, maar achteraf bleek dat ze voor plaatsing hadden moeten winnen. Die blunder is hier als een bom ingeslagen en terecht. Zuid-Afrika hoort met de huidige kwaliteit echt thuis op de Afrika Cup.

Deze week hervatten we de trainingen. Ik kan niet wachten om weer lekker met de groep aan de slag te gaan. De familie is voor de feestdagen overgekomen naar hier. Dat waren echt heerlijke dagen met z'n allen. Ik woon op een uurtje rijden van Johannesburg en zo heb je alles wat je hart maar kan begeren. Johannesburg is een imponerende stad met alles erop en eraan. En in de directe omgeving kun je een natuur vinden die alleen hier te bewonderen valt. Ik ben uiteraard al een keer op safari geweest, dat lijkt me een must als je in dit land woont. Dus, geen klagen vanuit hier. We gaan ons richten op de tweede seizoenshelft en wie weet, misschien kunnen we die als kampioen gaan afsluiten. Dat zou een schitterende beloning zijn voor iedereen die betrokken is bij deze club.

Johan Neeskens

Een uitdagend en gezond 2012!

Sport-Promotion wenst u een gezond nieuwjaar! Wij kijken uit naar een uitdagend 2012.

Het merendeel van de spelers en trainers die door ons worden begeleid, zal tijdens het kerstreces van een paar welverdiende dagen rust gaan genieten. Even lekker uitblazen met familie en vrienden, om zo de accu weer op te laden voor het nieuwe jaar. En hoewel Dirk Kuijt met Liverpool en John Heitinga met Everton deze dagen wel vol aan de bak moeten in de Premier League, zullen ook zij tussendoor die momenten zeker weten te vinden. Wij wensen hen een gezond 2012.

Sport-Promotion wil langs deze weg iedereen bedanken voor de samenwerking met en getoonde interesse in ons managementbureau in het afgelopen jaar. De managers en directies bij de clubs in binnen- en buitenland, alle bedrijven die ondanks de economische dip vertrouwen blijven houden in de commerciële uitstralingskracht van het betaalde voetbal en uiteraard ook de steeds meer toenemende aantallen bezoekers van onze website.

Het komende schrikkeljaar belooft andermaal veel spanning én beweging op de voetbalmarkt. Bovendien komt het EK in Polen en de OekraÏne steeds dichterbij. Oranje gaat weer op jacht naar de Europese titel. En hoewel iedereen het inmiddels de normaalste zaak van de wereld vindt dat 'we' er elk titeltoernooi gewoon weer bij zijn, mogen we ook best wel eens onze trots tonen dat zo'n klein land zo'n impact heeft in de internationale voetbalwereld. Zou een mooie gedachte voor de komende periode kunnen zijn.

Prettige dagen en laat 2012 worden wat u ervan verwacht!

Rob Jansen

Directeur Sport-Promotion

'In Nederland dronk ik nooit koffie, hier elke dag'

,,Eigenlijk had ik nu in Engeland moeten voetballen. We waren er afgelopen zomer nagenoeg uit met Birmingham City. De gesprekken met de club verliepen soepel en ik had er een goed gevoel bij. Maar toen manager Alex McCleish plotseling zelf opstapte kwam er een kink in de kabel. De club wilde graag doorzetten, maar ik begon te twijfelen. Juist in die periode meldde Aron Winter zich bij mijn zaakwaarnemer Rob Jansen. Hij wilde me dolgraag naar Toronto FC halen. Tja, dat was weer net even iets anders. Canada. Spelen in de Amerikaanse competitie. Heel ver weg van huis. Mijn eerste buitenlandse club in mijn carrière.

Natuurlijk twijfel je of je zoiets moet doen. Engeland of Duitsland, dat is te overzien. Maar Canada, dan praat je over de andere kant van de wereld. Toch voelde ik al snel positieve spanning bij mezelf opkomen. Zeker toen ik me verdiepte in het land, de competitie en de mogelijkheden. Uiteindelijk hebben we alles met hulp van Sport-Promotion binnen een week geregeld. Het was de meest knotsgekke week uit ons leven, maar tot op de dag van vandaag heb ik geen seconde spijt gehad dat we deze stap hebben gezet.

De aanpassing aan het Canadese leven is eigenlijk onopgemerkt verlopen. Het leven hier verschilt niet zoveel met dat in Nederland. We hebben de eerste maand uit koffers geleefd in een appartement in het centrum van de stad. Veel te druk voor ons, downtown Toronto. Nu we ons huis hebben gevonden aan de rand van de stad is de rust teruggekeerd. Esmee, onze dochter van vijf, gaat naar school, heeft veel vriendinnetjes en praat al een aardig woordje Engels. Wij waren zenuwachtiger dan zij toen we haar voor de eerste schooldag afzetten. Zij stapte vol bravoure naar binnen. En Isa van drie gaat nu twee ochtenden per week naar de pre-school. Ook dat gaat goed. Inmiddels hebben Marijke en ik ons leven ook gewoon opgepakt. Thuis is Canada geworden, we gaan straks op vakantie naar Nederland. Dat gevoel.

Toronto is een supertoffe stad. Er is altijd wat te doen. We wonen vlakbij Queen Street, een straat waar je alles kunt vinden wat je zoekt, restaurants, winkels en Starbucks! In Nederland dronk ik nooit koffie, maar sinds ik hier ben is het mijn lievelingsdrank geworden. Ik loop dus elke dag Starbucks even in voor een lekker bakkie, de combinaties die ze daar maken zijn heerlijk. Misschien ben ik wel een beetje Canadees aan het worden. Ik ben al een paar keer bij de Toronto Maple Leafs gaan kijken. IJshockey is en blijft hier toch dé sport. En ik moet eerlijk zeggen dat het mij ook wel te pakken heeft. Elke wedstrijd in het Air Canada Centre zit stijf uitverkocht, 20.000 toeschouwers. De sfeer is fantastisch. Zo ben ik ook al gaan kijken bij de honkballers van de Blue Jays en laatst nog bij een American Football-wedstrijd.

Het gezin Koevermans, happy in Canada.

Voetbal mag hier dan niet de populairste sport zijn, bij onze thuiswedstrijden zitten er toch altijd zo'n 20.000 fans. Canadezen zijn trouw aan hun club. Gaat het slecht, dan vinden ze dat hun team steun nodig heeft. Gaat het goed, dan willen ze daarin meedelen. Grappig is wel dat ze allemaal een kwartier tot twintig minuten te laat op hun plaats gaan zitten. Ze zien het als een uitje. Lekker met het gezin of vrienden naar het stadion, wat eten, bijpraten en naar sport kijken. Zo hoort het ook te zijn.

Ik speel hier nu vier maanden en ik heb in die tijd meer steden en landen bezocht dan ooit. Los Angeles, Kansas, Washington, Dallas, Chicago, Nicaragua, Panama, Mexico-City... Het is teveel om op te noemen. Eerst moest ik er aan wennen, aan dat vliegtuig in, vliegtuig uit, nu weet ik al niet beter. Je laat het over je heen komen en pakt je rust waar dat kan. Het meest irritant blijft de grensovergang naar Amerika. Steeds weer die inreisdocumenten invullen en wachten in de lange rijen voor de douane, daar baal ik nog wel eens van. Wat dat betreft ging het bij PSV een stuk sneller. Kwam je drie kwartier voor vertrek naar het buitenland aan op het vliegveld en konden we zo instappen.

Los Angeles viel me zwaar tegen. Een vieze stad met veel smog. We kwamen aanvliegen en zagen gewoon een gele wolk boven LA hangen, dat is niet goed als je daar woont. Chicago en Washington vond ik schitterende steden. Je hebt natuurlijk niet veel tijd om iets te bekijken, maar in Washington ben ik nog wel met Torsten Frings naar het Witte Huis geweest. In Nicarague viel de enorme armoede me op. We moesten na de landing nog drie uur met de bus naar het stadion en ik werd niet echt vrolijk van de omstandigheden waaronder die mensen moeten leven. Het stadion waar we speelden voor de Champions Lague was niet veel beter. Het gras was zo dik als patatjes. En er zat geen deur voor het toilet in onze kleedkamer. Terwijl toch veel jongens dan nog even moeten. Ben ik er maar als menselijke deur voor gaan staan. De voetbalhumor is hier hetzelfde. Ik moest daarna ook voor iedereen doortrekken.

Het seizoen zit er inmiddels op voor ons. We hebben de play-offs in de MLS niet gehaald. Wat dat betreft zijn jongens als Frings en ik net te laat gehaald, het seizoen was al halverwege toen we werden aangetrokken. Vanaf dat moment zijn we punten gaan pakken, maar het was net te laat. Met Toronto hebben we wel de kwartfinale van de Champions League bereikt. In maart spelen we daarin tegen Los Angeles Galaxy, tegen David Beckham als hij zijn contract verlengt. Dat zal de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen zijn. Een week later is de return tegen Galaxy, daarna begint de nieuwe competitie weer. Vergelijk het met PSV die het seizoen opent met de kwartfinale in de Champions League. Maar goed, zo is de competitie hier ingedeeld, van maart tot november.

In december gaan we met het gezin een maand vakantie vieren in Nederland. Lekker even bij de jongens van PSV langs, een wedstrijdje kijken en met de familie de feestdagen vieren. In de loop van januari keren we terug naar Canada, dan begint de voorbereiding op het nieuwe seizoen en de Champions League. Ik heb er nu al zin in. De eerste maanden bij Toronto heb ik er acht gescoord in de competitie en twee in de Champions League. Ze zijn hier gek op statistieken, dus kreeg ik laatst de Golden Boot Award uitgereikt voor die goals. Dat smaakt naar meer. Of niet soms?''

Danny Koevermans